We waren vandaag samen met een flink aantal andere thuisonderwijzers in het Spoorwegmuseum in Utrecht. Gerrit Jan was mee en terwijl hij met de meiden het museum verkende, kon ik fijn praten met andere ouders. Praten met anderen; onzekerheden delen, ideeën opdoen, succesverhalen horen en vertellen, ik vind dit heel erg waardevol. De kinderen hebben leuke sociale contacten, maar ook voor ons is het fijn om ervaringen uit te wisselen met andere thuisonderwijzers.
Vandaag vroeg een moeder me wat ik zoal aanbied. Die vraag is nog niet zo gemakkelijk te beantwoorden. Het begint er al mee dat de kinderen verschillende leeftijden hebben en ook verschillende interesses. Waar ik bij Josalien meestal niet meer doe dan af en toe iets neerleggen of een idee geven, vindt Marieke het ook leuk om samen iets te maken, een opdrachtje te doen, een liedje te zingen, enz. Marieke vind het prima om een instructie te krijgen (en gaat dan meestal alsnog haar eigen gang). Josalien heeft er vaak niet zo'n zin meer in als ik aangeef hoe ze iets geacht wordt te doen (bijvoorbeeld in een opdrachtenboekje of bij het spellen van woorden). Josalien leert behoorlijk autodidactisch; ze wil zelf het wiel uitvinden. Voor Josalien hoef ik vaak niet veel meer te doen dan beschikbaar zijn voor vragen.
Maar terug naar de vraag; wat bied ik eigenlijk aan? Ik merk dat dat niet alleen te maken heeft met leeftijd en karakter van de kinderen, maar ook met wat ze zelf oppakken en hoe druk we het verder hebben. Het is op dit moment behoorlijk druk met alles rondom Sinterklaas en daarnaast hebben we regelmatige uitjes naar musea en andere leuke plekken. Er blijft minder tijd en aandacht over voor dingen als rekenen en taal, wereldoriëntatie, geschiedenis, enz. Maar het leuke is dat hoewel ik al een paar weken niet actief iets heb aangeboden, Josalien juist nu een enorme ontwikkeling doormaakt. Ze leest steeds beter, begint duidelijk een woordbeeld te ontwikkelen en ze is begonnen met schrijven. Ze heeft haar initiële schroom overwonnen en schrijft gewoon, ook al weet ze niet hoe de woorden gespeld horen te worden. En het verhaal van de oorsprong van Sinterklaas is óók geschiedenis.
Met een beetje fantasie erbij is dit Sinterklaas met een vrouw en kind. Dat hij géén vrouw zou hebben gehad, wil Josalien niet geloven.
Dus wat bied ik actief aan? Op dit moment vrijwel niets. Leren ze dan niets? Jawel hoor, gelukkig wel. Josalien schrijft tientallen brieven aan Sinterklaas (hoewel ze niet gelooft) en aan mij. Ze maakt daar heel veel pentekeningen bij die steeds gedetailleerder worden. Ik praat met Josalien over wat ze allemaal opschrijft en ik schrijf briefjes terug met woorden die zij gebruikt heeft, zodat ze de juiste spelling ook ziet, zonder dat ik haar actief hoef te corrigeren. In de volgende brief die ik krijg, zie ik vaak dat ze het meteen toepast. En soms ook niet. Soms zegt ze: "jij schrijft het anders, maar ik mag zelf weten hoe ik het wil schrijven en ik doe het zo". Ik mag dat wel, die eigenzinnigheid. Verder leert Josalien op het moment veel op het gebied van samenwerking met andere kinderen. Op de uitjes is daar alle tijd voor. Ze hoeven niet te wachten tot het pauze is, ze kunnen gewoon de hele dag met elkaar spelen, samenwerken, verhalen vertellen, ideeën overdragen, knutselen en wat ze verder maar willen.
Marieke heeft ook enorme sprongen gemaakt op het gebied van sociale interactie. Heel langzaam komt het kleutertje al een beetje in haar boven. Ze overlegt met andere kinderen over welk spel ze gaan doen en ze is vooral erg goed in het bedenken en uitspelen van allerlei fantasieverhalen. En héél veel giechelen en lachen, want het leven is een feest voor Marieke.
Oh en vooral niet te vergeten: lekker naar buiten gaan en genieten van het seizoen. Deze week was het lekker nat in het bos, dus dan gaan de regenpakken aan en zoeken we de grootste plassen in het bos.
Posts tonen met het label visie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label visie. Alle posts tonen
vrijdag 21 november 2014
vrijdag 31 oktober 2014
Leren van elkaar
"Kom!" roept Josalien enthousiast, "ik weet de weg!" en ze rent voorop met een schare kinderen achter zich aan. Ze is op bekend terrein, we gaan naar 'ons' bos, de andere kinderen zijn hier op bezoek. Ze rennen vooruit, ik loop met Marieke en Suzanne en een andere moeder met de kleinste kinderen achter ze aan. Nu en dan stopt Josalien, gaat met wijde armen voor de groep staan en houdt ze tegen zodat wij weer een beetje bij kunnen komen. Ze voelt zich duidelijk de leider van de groep en geniet van die rol. Bij het oversteken wordt weer iedereen tegen gehouden, ze kijken allemaal goed en op haar teken rennen ze met de hele groep naar de overkant. Eenmaal in het bos nemen ze meer afstand en binnen korte tijd zijn ze vrijwel uit ons zicht. Om vervolgens allemaal weer hard terug te komen rennen; Josalien moet even checken welk pad we moeten hebben. Ze weet de weg, maar... ook weer niet helemaal. En weg zijn ze weer. Het is een heerlijke dag, het lijkt maar geen herfst te worden dit jaar.
Wat ik zo mooi vind aan ons onderwijs is dat de kinderen van elkaar kunnen leren. Onze eigen kinderen leren thuis van elkaar, maar ze leren ook zo veel van andere kinderen. We gaan om met verschillende gezinnen en kinderen van allerlei leeftijden. De kleinere kinderen leren van de groten, maar andersom zeker ook. Het is mooi om te zien hoe een groter kind een kleintje letterlijk bij de hand pakt en meeneemt. Of optilt en troost als ze gevallen is. Hoe een klein kind aan een groter kind laat zien welke kunsten het al kan; het grotere kind leert hierdoor op een natuurlijke manier feedback te geven.
In ons gezin is Josalien de oudste, degene die alles als eerste doet. Een bijzondere positie in een gezin. Maar als we afspreken met andere gezinnen kan ze ineens een van de jongere kinderen zijn en een heel andere plek hebben. Maar zo verlegen als ze ooit was, zo assertief is ze nu en ze weet zich op een mooie manier te bewegen tussen andere kinderen. Juist door al die verschillende leeftijden bij elkaar ontwikkelen ze zich op sociaal-emotioneel gebied enorm goed.
Wat ik zo mooi vind aan ons onderwijs is dat de kinderen van elkaar kunnen leren. Onze eigen kinderen leren thuis van elkaar, maar ze leren ook zo veel van andere kinderen. We gaan om met verschillende gezinnen en kinderen van allerlei leeftijden. De kleinere kinderen leren van de groten, maar andersom zeker ook. Het is mooi om te zien hoe een groter kind een kleintje letterlijk bij de hand pakt en meeneemt. Of optilt en troost als ze gevallen is. Hoe een klein kind aan een groter kind laat zien welke kunsten het al kan; het grotere kind leert hierdoor op een natuurlijke manier feedback te geven.
In ons gezin is Josalien de oudste, degene die alles als eerste doet. Een bijzondere positie in een gezin. Maar als we afspreken met andere gezinnen kan ze ineens een van de jongere kinderen zijn en een heel andere plek hebben. Maar zo verlegen als ze ooit was, zo assertief is ze nu en ze weet zich op een mooie manier te bewegen tussen andere kinderen. Juist door al die verschillende leeftijden bij elkaar ontwikkelen ze zich op sociaal-emotioneel gebied enorm goed.
Het samenspel tussen zussen
donderdag 23 oktober 2014
leren leren of zelf leren?
Betekenisvol leren (unschooling) is voor ons als ouders een dagelijkse oefening in loslaten en vertrouwen hebben. De kinderen merken daar niks van, zij ontwikkelen zich prima en hebben helemaal geen last van ons schoolse denken. Wij echter hebben ergens in ons achterhoofd steeds weer zo'n stemmetje dat zegt dat er een curriculum is dat gevolgd moet worden, dat ze dingen als lezen en rekenen elke dag moeten oefenen, anders leren ze het nooit. Dat herhalen oh zo belangrijk is. Dat ze soms dingen echt moeten, want 'er moeten in het leven nu eenmaal dingen'. Steeds weer moeten we terug gaan naar onze basis en weer opnieuw nadenken over waarom we ook alweer hebben gekozen voor thuisonderwijs en waarom we juist het betekenisvol leren zoals wij dat hier doen zo belangrijk vinden.
Alleen al gisteren en vandaag: Suzanne, die ineens zelf gaat staan, dat heeft ze helemaal zelf geleerd. Marieke die zomaar ineens tot 20 kan tellen zonder dat we daar actief mee aan de slag zijn geweest. En Josalien die in een catalogus speelgoed omcirkelt wat ze zou willen hebben en daar ook dingen bij schrijft, terwijl wij haar niet actief volgens een bepaalde methode leren schrijven. Ze leren het helemaal zelf, het enige dat wij hoeven te doen is de voorwaarden scheppen om het mogelijk te maken.
We zorgen dat er uitdagend materiaal is, we 'strooien' ideeën en we praten over van alles. De interesse zit vanbinnen en het komt er steeds weer vanzelf uit. Elke keer als we weer even twijfels hebben (vooral als er even niet zoveel lijkt te gebeuren in hun hoofden), kunnen ze vlak daarna ineens weer iets wat ze helemaal zelf geleerd hebben. En dan weten we weer waarom we ook alweer hiervoor gekozen hebben.
Mensen vragen ons steeds vaker - nu Marieke 3 is en over een jaar dus 4 - of Marieke wél naar school zal gaan. Ik denk dat het tijd wordt om daar nu wat duidelijker 'nee' op te antwoorden in plaats van 'we zien wel'. Hoewel we vast voor een school gekozen zouden hebben als Marieke de oudste was geweest, gaat onze overtuiging inmiddels veel verder dan dat Josalien niet toe zou zijn aan school. Onze keuze voor thuisonderwijs staat los van het karakter van onze kinderen, we maken deze keuze op basis van onze visie op onderwijs, afgeleid van onze levensovertuiging.
Van links naar rechts en van boven naar onder: 'alleen deze', 'als ik 7 ben', 'die' en 'die wil ik'
De waarde van de munten die Josalien in haar portemonnee heeft:
Alleen al gisteren en vandaag: Suzanne, die ineens zelf gaat staan, dat heeft ze helemaal zelf geleerd. Marieke die zomaar ineens tot 20 kan tellen zonder dat we daar actief mee aan de slag zijn geweest. En Josalien die in een catalogus speelgoed omcirkelt wat ze zou willen hebben en daar ook dingen bij schrijft, terwijl wij haar niet actief volgens een bepaalde methode leren schrijven. Ze leren het helemaal zelf, het enige dat wij hoeven te doen is de voorwaarden scheppen om het mogelijk te maken.
We zorgen dat er uitdagend materiaal is, we 'strooien' ideeën en we praten over van alles. De interesse zit vanbinnen en het komt er steeds weer vanzelf uit. Elke keer als we weer even twijfels hebben (vooral als er even niet zoveel lijkt te gebeuren in hun hoofden), kunnen ze vlak daarna ineens weer iets wat ze helemaal zelf geleerd hebben. En dan weten we weer waarom we ook alweer hiervoor gekozen hebben.
Mensen vragen ons steeds vaker - nu Marieke 3 is en over een jaar dus 4 - of Marieke wél naar school zal gaan. Ik denk dat het tijd wordt om daar nu wat duidelijker 'nee' op te antwoorden in plaats van 'we zien wel'. Hoewel we vast voor een school gekozen zouden hebben als Marieke de oudste was geweest, gaat onze overtuiging inmiddels veel verder dan dat Josalien niet toe zou zijn aan school. Onze keuze voor thuisonderwijs staat los van het karakter van onze kinderen, we maken deze keuze op basis van onze visie op onderwijs, afgeleid van onze levensovertuiging.
...................................
Van links naar rechts en van boven naar onder: 'alleen deze', 'als ik 7 ben', 'die' en 'die wil ik'
De waarde van de munten die Josalien in haar portemonnee heeft:
Abonneren op:
Posts (Atom)









